AKKENT KASABASI

Anadolu Selçuklu Devleti’nin ilk zamanlarında, 1100’lü yıllarda, Dedeman ağaları’nın şu andaki Cumhuriyet Mahallesi’nin bulunduğu bölgeye yerleşmesiyle bugünkü Akkent Kasabası’nın temeli atılmıştır. Bu bölgeye yerleşen ağalar, gelip-geçenin, garip ve fakirlerin karınlarını doyurup yedirip içirdiği için “besleyen, doyuran” manasına bu yerleşim yerine ZAVİYE adı verilmiştir. Daha sonraları bu isim ağıza daha yatkın olan ZEYVE ismine dönüştürülmüştür.

1932 yılında kasaba olan Zeyve, 1962 yılında AKKENT ismini almıştır. Kasabamız, Selçuklu ve Osmanlılar zamanında göç alan bir yerleşim yeri olmasına karşın, günümüzde göç veren bir kasaba haline gelmiştir. 1990’da 4000 olan nüfus, 1997’de 3600’e kadar düşmüştür. Kasabamızdaki meyve suyu fabrikası, göçün daha fazla olmasını engellemiştir diyebiliriz.

Kasabamız, konum itibariyle ilçemize 8 km, ilimize ise; 72 km uzaklıktadır. Kasabamıza komşu, Çal ve Bekilli ilçeleri, Ortaköy, Hançalar ve Süller kasabaları, Develler, Bahadınlar ve Kuyucak köyleri vardır. Akkent, yerleşim alanı olarak kıraç topraklar üzerine kurulmuştur. Çevresinde bağ ve meyveciliğe elverişli araziler, Menderes havzasında sebzeciliğin yapılabildiği verimli topraklar mevcuttur.

Kasabamızda 1960 yılında kurulan Akkent Kalkınma Kooperatifi çevre köylerden ve kasabalardan bir çok vatandaşımızın Avrupa’da işçi olmasını sağlamıştır. Kooperatifin asıl kuruluş amacı yörede yetiştirilen meyveleri daha iyi değerlendirmek ve memleket ekonomisine katkıda bulunmaktadır. Çok ortaklı olan fabrika randımanlı çalıştırılamadığı için 1990 yılında özel sektöre satılmıştır. Halen “Konfrut Gıda Sanayii” olarak kasabamızda faaliyetini sürdürmektedir.

Akkent kasabası halkı çiftçilik, ticaret ve hayvancılığın yanı sıra minare yapımcılığı ile ün kazanmıştır. Kasabamızın çalışkan ve üretken hanımları, torba, kilim, paspas, patik, çorap ve halı dokuyarak bütçesine katkıda bulunmaktadırlar. Pazarlama sorunu çözüldüğü takdirde el sanatları daha iyi bir seviyeye gelebilecektir. Kasabamızın meslek erbabı birçok insanı yurdun değişik bölgelerinde mesleklerini icra ederek memleketimizin ekonomisine katkıda bulunmaktadırlar.

Kasabamızda her yıl Mayıs ayının ilk haftasında “Hıdrellez” törenleri yapılır. 1400’lü yıllarda yaşamış, velî zat, Ahmed Dede Türbesi’nde keşkek yenilip, Mevlâ’ya dua ve niyazda bulunularak ifa edilir.

Kasabamız insanı hayvancılıkla uğraşmayı seven, çalışkan, üretken, ileri görüşlü, kıvrak zekalı bir yapıya sahiptir. Kasabamız halkı, içinde bulunduğu şartları en iyi şekilde değerlendirerek, gelecek kuşaklara daha iyi bir yaşam hazırlama çabasındadırlar. Kasabamız, çevre köy ve kasabalar içinde eğitim seviyesinin yüksekliği ile de dikkat çekmektedir.

Hazırlayan: Hüdayi TÜRKÖZ
Çal Gazi İ.Ö.O. Sınıf Öğretmeni

Tarihten bir yaprak :

Akkent - 1935

ZEYVE; Ege Bölgesi’nin iç kısmında, Çal’ın 8 km kuzeyindedir. Kasaba çevresi, basık, arızalı ve dalgalıdır. 2 km uzağından ve doğudan Büyük Menderes nehri geçer. Su baskınları tarla ve bahçelere zarar verir.

Son yıllarda, kasaba halkından 60-70 aile ayrılmış ve Denizli, Turgutlu, Salihli ve Ahmetli’ye yerleşmiştir. Birçok kimseler de geçici olarak Denizli, Nazilli, Söke, Turgutlu, Salihli ve Manisa ovalarına gider. Bir kısım halk ta susuzluk dolayısıyla Menderes kıyılarına iner.

Zeyve, 10 km’lik ham yol ile Çal’a bağlıdır.

İnşaatta en çok taş kullanılır. Kereste, Beşparmak ve Uzunpınar ormanlarından sağlanır. Damların %80’i düz ve toprak örtülüdür. Bir katlı evler %80 nisbetindedir.

Çevrede tavşan ve keklik gibi av hayvanları bulunur. Başlıca mahsul üzümdür. Evlerde, el tezgahlarında dokunan bezler mahalli ihtiyacı karşılamaktadır. Kasabada 23 dükkan ve iş yeri, 10 kadar seyyar marangoz ve yapı ustası vardır. Değirmenler kuzeydedir. Ayrı bir pazar kurulmaz, lüzum görenler komşu kasabaların pazarlarına katılırlar.