Denizli'de ilk Belediye teşkilatı 1876'da kurulmuştur. Bu tarihlerde Denizli, mülki bölünmede Aydın Livasına bağlı bir kaza merkezidir. 1883'te Sarayköy, Buldan ve Tavas Ilçelerinin bağlanmasıyla "Sancak" haline getirilen Denizli, 1884'te Çal 1888'de Acıpayam ilçelerinin katılımıyla Aydın'a bağlı mutasarrıflık, Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşuyla da il olmuştur. 1927'de yapılan ilk nüfus sayımına göre, il merkezinde 15.704 kişi sayılmıştır..
Bugün Denizli'nin merkez ilçesi dışında 18 ilçesi vardır. (1987'ye göre). Bunlar; Acıpayam, Akköy, Babadağ, Baklan, Bekilli, Beyağaç, Bozkurt, Buldan, Çal, Çameli, Çardak, Çivril, Güney, Honaz, Kale, Sarayköy, Serinhisar ve Tavas'tır. Cumhuriyetten önce bir köy karakteri gösteren Denizli, dar sokakları, çamurlu ve ışıksız yolları, çoğu çıkmaz sokaklarda yer alan bahçeler arasındaki tek katlı evleri ve "Kale içi" civarındaki iş yerleri ile henüz gelişimini başlatamamış bir kentti. Zengin evleri ve konakları bile iki kattan fazla değildi. Nitekim 4 Şubat 1931'de Denizli'ye gelerek bugün Etnoğrafya Müzesi olarak kullanılan binada bir gece kalan Atatürk, o günkü Denizli'yle ilgili olarak "Büyükçe bir köy" ifadesini kullanmakla Denizli'nin mahrumiyetini vurgulamıştır. Gerçekten Denizli'de içme ve kullanma suyu olarak artezyen kaynaklarla evden eve dolaşan arklardan yararlanılıyordu. Arkların kirletilmemesine büyük özen gösteriliyor, elektrik ve buzdolabı bulunmadığı için yemekler, bu arklarda hazırlanan özel yerlere konulan tencerelerde saklanılmaya çalışılıyordu. Şehirde belediye hizmetleri çok yetersizdi, Yolun olmadığı yerde en iyi araç at ve eşekle bunların çektiği çardaklı araba ve faytonlardı. Denizli, bu kendine özgü ticari, kültürel ve toplumsal yapısıyla bir kapalı ekonomi gösteriyor, atılım ve gelişimin başlayabilmesi.için 1950'li yılların gelmesi gerekiyordu. Yeni yeni okulların açılmasıyla gelişen kültür hayatının yanında fabrikaların açılması ve duyulan işçi ihtiyacı ile il merkezi, özellikle 1950 yılından sonra hızlı bir tempo ile büyümeye başlamıştır. Bu hızlı gelişmenin ortaya çıkardığı yeni yeni sorunlara karşı hazırlıksız olunması, hizmetlere ulaşabilmede güçlükler yaratmıştır. İmarlı gelişme, altyapı ve benzeri hizmetler bunların başında gelmektedir. Bugün Denizli'nin gelişimi, teknolojik ilerlemelerden de yararlanılarak daha planlı ve proğramlı bir imarlaşma yoluna girmiş bulunuyor. 1976 yılında meydana gelen deprem, birçok binayı oturulamaz hale getirince ya da yıkınca, bu afetin ardından geniş yollar açılmış, hızlı bir yapılaşma başlamış ve bugün Denizli, Ege Bölgesinde İzmir'den sonra ikinci büyük kent konumuna gelmiştir. Bugün Denizli, eğitim kurumlarıyla, sanayi, tarım, turizm gibi iş kollarındaki örnek ilerlemeleriyle ve modernleşerek büyüyen yerleşim alanlarıyla Atatürk'ün görmeyi arzuladığı şehir kimliğine kavuşmuştur.Ayrıca Denizli Belediyesi, tiyatrosu, spor alanları, yüzme havuzu ve çocuk parklarıyla, otoparklarıyla, çok amaçlı açık semt pazar yerleriyle, düzenli toplu taşımacılığıyla, toplu konut hizmetleriyle kültür ve sanat etkinlikleriyle artık çağdaş bir belediye görünümüne kavuşmuştur.Denizli bugün Hollanda'nın Almelo, Pakistan'ın Faisalabad kentleri ve Bursa ile kardeş kentliğini sürdürmektedir, Avrupa Belediyeler Birliği'nin de üyesi bulunan Denizli Belediyesi, 1982 yılındaki toplantıda uluslararası konuklarını Pamukkale'de ağırlamış, toplantının ev sahipliğini yapmıştır.

Denizli Belediyesi'nin amblemindeki renk ve işaretlerin anlamı şöyledir: Mavi daire, güneşi, yeşili, havayı, suyu, tabiat değerlerini, sanayi kuruluşlarını ve modern yapıları; oranj daire, tarihi kalıntıları (kemerler, tiyatrolar, taş mezarlıklar, Hierapolis kalıntıları), saz, söz, ve dokuma (halı, kilim ve bez dokumaları); traverten gölü biçimindeki üçgenler birliği ve beraberliği; büyük göl önündeki 1876, Belediyenin kuruluş tarihini; horoz, soyluluk alâmeti olarak şehri ve Belediyeyi sembolize etmektedir.